Jak w 7 dni skrócić wieczorną awanturę do jednego zdania, które dziecko naprawdę słyszy. Bez krzyku i bez ustępowania.

Dziecko krzyczy i rzuca się na podłogę. Ty nie wiesz: przytulić, ignorować czy ustąpić.

Najpierw bezpieczeństwo, potem mniej słów, potem spokojna granica. Rozmowa wraca, kiedy emocje opadną. Nie chodzi o to, żeby „wygrać”, tylko żeby nie dolać oliwy do ognia.

To 3 z 7 zdań z karty SOS w poradniku „Histeria? Wiem, co robić.” Cały plan na pierwsze 5 minut i kolejne dni jest w pakiecie.

„Jeszcze jedna bajka.” „Chcę pić.” „Mamo, zostań jeszcze chwilę.” Miało być dobranoc pół godziny temu.

Przed „dobranoc” sprawdzasz potrzeby z listy, potem jedna krótka rutyna, a po „dobranoc” przestajesz negocjować. Po „ostatniej bajce” nie pojawia się następna ostatnia bajka.

Z poradnika „Zaśnij spokojnie”: plan na 7 dni, lista potrzeb przed snem, jedno zdanie na protest.

„Jeszcze jedna runda!” „Tylko pięć minut!” „Nie wyłączaj!” Każda końcówka wygląda jak awantura.

Koniec ustalacie zanim gra się zaczęła, potem jedno przypomnienie zamiast pięciu. „Jeszcze pięć minut” nie znaczy „potem zobaczymy”.

Z poradników „Odłóż ekran” (2–6 lat) i „Odłóż ekran: telefon, gry i internet” (7–13 lat): plan na 14 dni i zasady spisane na jednej stronie.

„Zaraz zacznę.” Trwa już godzinę. Pytasz o lekcje i słyszysz „nie wiem”, „nie umiem”, „nie będę”.

Dziecko wie, kiedy zaczyna i od czego; zadanie dzielicie na kroki, a odpowiedzialność zostaje po jego stronie. Rodzic nie ma odrabiać lekcji za dziecko.

Z poradnika „Lekcje bez awantury”: 14-dniowy plan spokojniejszego odrabiania lekcji.

„To on zaczął!” Oboje krzyczą, a Ty od razu wchodzisz w rolę sędziego.

Procedura na pierwszą minutę kłótni zamiast uznaniowej decyzji. Celem nie jest dom bez konfliktów, tylko krótsze kłótnie, które nie kończą się krzykiem.

Z poradnika „Rodzeństwo bez ciągłej wojny” (wersje 7–13 i 13–18 lat): plan na 14 dni.

„Boli mnie brzuch. Nie idę.” Poranek zamienia się w negocjacje, a Ty nie wiesz, czy to lęk, czy wymówka.

Trudny poranek w 5 krokach, 7 pytań o przyczynę i jeden najbliższy krok zamiast całego tygodnia. Odmowa szkoły jest sygnałem, nie całym problemem.

Ten temat ma osobny poradnik; w pakiecie 7–13 znajdziesz lekcje, ekrany i rodzeństwo oraz bonus „Szkolne SOS”.

„Co się stało?” „Nic.” Drzwi się zamykają, a każde kolejne pytanie brzmi jak przesłuchanie.

Jedno pytanie i cisza zamiast pięciu pytań. Jeżeli chce tylko opowiedzieć, nie wciskaj rady. Jeżeli prosi o pomoc, nie przejmuj całego problemu.

Z poradnika „Jak rozmawiać, żeby nastolatek nie zamykał drzwi”: 14-dniowy plan, gotowe zdania dla rodzica i nastolatka.

„Jestem beznadziejny.” Chcesz od razu zaprzeczyć, a on zamyka się jeszcze bardziej.

Nazwij, zostań, zapytaj: od „jestem beznadziejny” do „coś mi nie wyszło i mogę to naprawić”. Jedynka jest faktem; zdanie „jestem beznadziejny” jest bolesną myślą.

Ten temat ma osobny poradnik; w pakiecie 13–18 znajdziesz rozmowę, ekrany i rodzeństwo oraz bonus „Nastoletnie SOS”.

„A dlaczego? Jeszcze tylko raz!” Powiedziałaś „nie” i zaczyna się dwadzieścia tłumaczeń.

Jedno „nie” zamiast dwudziestu tłumaczeń. Dziecko nie musi zgodzić się z Twoją granicą, żeby granica działała.

Ten temat ma osobny poradnik; w pakiecie 2–6 znajdziesz sen, histerię i ekrany oraz bonus „Rodzicielskie SOS” z 12 gotowymi zdaniami.